Fiestas


Es un vaso de litro, de esos que en Madrid llaman cachi. Pero no estoy en Madrid, estoy en Barcelona. Finales de septiembre, cerveza fresca para combatir el calor. Baja por mi garganta y en cuanto llega a mi estómago y despego mis labios del vaso de plástico una erupción de energía me obliga a pegar un berrido:

– Uuuuu uuuuu.

Varias personas me responden con el mismo grito. Cada vez hay más gente en aquel parque (si es que se lo puede llamar parque). Estoy tan emocionado que me cuesta mantener los pies pegados al suelo. Quiero saltar pero soy consciente de que aún no es el momento: primero tengo que acabarme la cerveza. Se acerca la hora y subimos la colina mientras el sol empieza a ponerse. El sol cae y el alcohol sube.

– Uuuuu uuuuu.

Las vistas son increíbles desde lo alto, un escenario preparado para las grandes ocasiones. Allí ardió la llama olímpica durante el verano del 92. Por suerte hay baños de sobra y no tengo que hacer cola para evacuar la cerveza. Ya me he pasado a la ginebra, claro. Llega la noche y con ella las primeras luces de colores, la hora se acerca. Apagón total, oscuridad justo antes de que empiecen a sonar los bongos. Ahora sí.

– Uuuuu uuuuu.

No tengo ninguna duda, si estoy vivo es para momentos como este. Joder, ojalá estuvieras aquí.



– Stephen Dedalus
. . .

Responder a cal é a miña festa favorita do ano é sinxelo, o San Xoán sempre tivo un atractivo especial para min. Sempre se presentou esa data como un día marcado no calendario sobre o que sempre miraba  para ver cando cadraba e tratar de organizarme da forma que fose para poder desfrutalo. As miñas motivacións para ter tan claro isto abranguen diferentes aspectos. O primeiro deles é unha cuestión emocional que me retrotrae a épocas pasadas nas que sendo un preadolescente e adolescente nos xuntábamos todos os rapaces e rapazas da miña aldea dende o comezo do día para organizar o que sería a noite, o traballo ía dende pensar a que leira íamos buscar un remolque de leña, a levar mesas ao campo da festa para ter onde sentarnos e levar bebida e comida da casa esta última para cociñala directamente nas ascuas do lume, como persoa de interior non eran sardiñas senón máis ben tenreira e porco que é os produtos no que estábamos máis especializados. Logo de toda unha tarde de “traballo” que resultaba tremendamente lúdica chegaba a noite onde se prendía a fogueira e quedabas hipnotizado cara o lume nesa especie de atracción que creaba provocando que non puideres deixar de miralo. Logo de que se pasasen algúns veciños máis maiores a “botar un conto” como adoito dicir, íase facendo tarde e os máis xóvenes quedábamos sós tendo vía libre para dar renda solta a ese “pequeno salvaxe” que sentía que todo se podía facer e que as normas até alí non chegaban sentindo unha profunda liberdade que dou lugar a innumerables historias e bágoas de risa.

Co paso dos anos, chegados os dezaseis ou dezasete anos en adiante, esa noite foi habitual vivila noutros espazos máis urbanos ou de praia (nunca en Coruña, xamais me chamou esa marabunta) onde se seguía desfrutando con outras persoas e de outras formas pero igualmente con moitas gañas xa que adoitaban a marcar o final de épocas académicas, o inicio de vacacións e principalmente o inicio do bo tempo. Algunha vez tocou ir á revisión de algún exame na universidade na mañá seguinte pero iso non implicaba cesar no desfrute desa noite asumindo o estar en condicións mellorables ante o decano da facultade. Nos últimos anos debido a exames e probas que debía realizar non puiden desfrutar desta noite xa que o exame xusto cadraba poucos días despois e recordo estar nun cuarto dunha habitación dun AIRBNB en Málaga un deses anos coas pernas cruzadas enriba da cama e desexando ter un bo resultado pronto, entre outras cousas, para poder volver ao sitio que tanto me gustaba. Ttanto esforzo valeu a pena e xa puiden tratar de recuperar todos eses saltos que me perdera durante uns poucos anos. Este mes de xuño de 2020 as cousas nos ámbitos máis urbanos non van estar para fogueiras e sardiñas por iso quizais sexa un bo momento para visitar ao pequeno salvaxe doutros tempos.


– Rucho
. . .


Se digo que a miña festa e época favorita do ano é o Entroido seguramente moita xente pense irónicamente “que orixinal esta tía”. Pero estou segura de que se todas e todos vivirades un ano o Entroido meco dende dentro poderiades comprenderme.

Sempre me gustou: facer un disfraz no cole, o desfile que faciamos todas as clases, o festival de comparsas do sábado, a festa infantil do domingo, a discoteca “de maiores” o luns e ir ver ás comparsas actuar en Vinilo coa miña tía o martes de Entroido. Non obstante, dende os meus anos de instituto estaba segura de que me faltaba algo, os meus Entroidos non eran todo o bos que deberan porque nunca probara a experiencia de ir en comparsa e non foi ata 2014, estando xa en Santiago, que decidín dar o paso. Dende aquela, a miña vida de decembro a marzo todos os anos xira en torno ao Entroido: virá xente nova este ano?, que cancións imos levar?, como será o disfraz?, serán difíciles de facer os complementos?, cando é a próxima cuchipanda?...

Antes de nada, como segundo a zona as comparsas son diferentes vouvos explicar como somos as d’Ogrobe: trátase dun grupo de xente que toca diferentes instrumentos e canta (ou polo menos intentámolo, cada quen fai o que pode) e versionamos cancións xa existentes cambiándolles a letra para falar de temas que pasan na vila, de cuestións políticas, para meternos coa xente... En Entroido (case) todo vale. O que facemos é algo similar ás chirigotas de Cádiz, pero sen ter tanta arte como teñen no Sur, por desgraza para nós!

A miña comparsa chámase Leña Verde e somos cada ano entre 40 e 50 persoas. Comezar aquí foi unha das mellores decisións que puiden tomar. Grazas á comparsa retomei a amizade con persoas coas que perdera a relación e coñecín a moitísima xente nova coa que sei que doutro xeito non tería nin cruzado palabra na vida. Agora formo parte desa pequena gran familia que me fai tan feliz ano tras ano.

Os comezos non foron sinxelos: o meu primeiro ano penso que non cantei ata a última semana. Ensaiaba facendo playback por vergoña; supoño que a algunhas das miñas compañeiras lle gustaría que o seguise facendo para non taladrarlle os oídos en cada ensaio, pero bueno... Unha vez perdo a vergoña non teño paraxe. Pese ao “mal” que o pasaba nos ensaios, a festa compensábao todo; se algo se nos dá ben é improvisar cuchipandas por calquera motivo. Despois de vivir un Entroido así, tiven claro que non quería vivir outro sen comparsa. Ben é certo que pasamos case dúas semanas non-stop e os últimos días parece que xa non dan as forzas; pero pasados un par de meses comeza de novo o mono e xa non dá chegado o momento de comezar de novo.

Este ano faltounos o broche final: a gran cea post-Entroido, a despedida de cada ano. Tivemos tan bo ollo que a programamos para o 14 de marzo. Iso si, quédanos un consolo: o Entroido 2020 aínda non rematou e, cando poidamos xuntarnos, vai ser LEGEN... wait for it... DARY. 

Para rematar fago un convite a que todo o mundo viva un ano o Entroido meco, pois incluso sen ir en comparsa é unha festa inesquecible. E, por suposto, convídovos a escoitar algunha das nosas actuacións para que vexades un pouquiño o que facemos. Déixovos por aquí o enlace da de este último ano para facilitarvos a pescuda ;)

  

– Chapi
. . .
Soy el peor enemigo del Grinch, eso lo tengo claro.

Podría pasarme el año entero cantando el “All I want for Christmas is you” de Mariah Carey y decorando árboles navideños. Soy una fan loca de las comidas y cenas familiares en fechas de amor y reencuentros. Me encanta pensar qué postre hacer para Nochebuena y soy de las que compran por lo menos tres roscones para comer en Reyes: uno normal, otro relleno de nata y el último relleno de mousse de chocolate. Porque también soy la reina de las figuras y las habas y una experta escaqueándome a la hora de pagarlo.

Para mí la Navidad es cenar tortilla en Fin de Año, canapés de diferentes patés, salmón ahumado y jamón serrano del bueno buenísimo. Comer con champán, regalos y más regalos. Echar de menos a Ramón García y su capa. La coliflor con patata que preparaba mi abuela en Nochebuena, para mí con huevos porque no como bacalao. Y la recién adquirida tradición de la Navidukkah.

Soy una adicta a ir por las calles iluminadas de Santiago y descubrir cómo han decorado cada año la plaza del Obradoiro. O esconder los regalos el día de Reyes e inventar una nueva manera de dar pistas para encontrarlos con acertijos, mapas o simplemente dejando sufrir al buscador guiándolo con “frío” o “caliente”, como le gusta hacer a mi madre.

Son las fechas perfectas para las excusas, como la de “ya que es Navidad, vamos a Coruña a ver a los padrinos”. Y para no cansarte nunca de hacer el idiota con tu hermano y tu sobrina durante las doce campanadas, mientras las uvas salen volando de los cuencos.

La Navidad es, como dicen los anuncios de esas fechas, ilusión, fantasía, reencuentros y, en definitiva, magia. 

Y si tienen cualquier duda acerca de este texto, consulten a Seth Cohen.


– Luciernagueando
. . .

Los de Santiago disfrutamos de dos grandes fiestas en nuestra ciudad: La Ascensión y el Apóstol.

En la mente de muchos santiagueses, entre los que me incluyo, esta la idea de que el Apóstol es el día de Santiago para los foráneos, ya que es festivo en toda la comunidad autónoma; y que el día de la Ascensión es el día de Santiago para los de Santiago.

Por eso la Ascensión es mi fiesta favorita, a pesar de que en los últimos años no pude disfrutarla todo lo que me gustaría por trabajar fuera de la capital gallega. Pero, aunque no pueda aprovechar el día en sí, el espíritu festivo dura prácticamente una semana.

Una semana donde los conciertos se suceden por todo el casco histórico y el campus universitario. Una semana donde la noria ilumina la noche santiaguesa desde lo alto de la Alameda, y la música de los coches de choque inunda la arboleda. Una semana con olor a garrapiñada, a algodón de azúcar y a churros. Una semana para conseguir media docena de premios en los dardos. Una semana para repartir esos premios, porque en casa o entras tú o entran ellos. Una semana para ocupar los bancos de la pulpería para pedir “una de pulpo y una de churrasco”; porque “unha de pulpo sempre se lle comeu pola Ascensión”.

La Ascensión es salir con tus amigos de cañas el día anterior a las 6 de la tarde y acabar a las 12 de la mañana tomando el susodicho pulpo en la Alameda. La Ascensión es feria, atracciones, comida, feria de ganado, reuniones familiares y conciertos.

La Ascensión es el día de Santiago para los de Santiago.

– FanPic
. . .


Podería falar da multitude e inmensa variedade de festas que hai ao longo e ancho da xeografía galega. Podería falar de tomarse un bo viño ao solpor en Cambados, de disfrutar do medievo en Ribadavia ou Noia, do desembarco vikingo en Catoria, da homenaxe ao mar e aos que viven del na Festa da Dorna en RiB/Veira (así non deixo descontento a ninguén) ou dos caneiros. Pero aquí o patrón pediunos falar da nosa festa favorita, e, ahí claro, aflora en min o máis sentido sentimento picheleiro e, sen dúbida alguna, quédome cas nosas maiores festas, as do Apóstolo.

Celebradas como tal dende o século XVII (onde se empezou coa queima dun castelo) son as festas que máis xente congregan na villa de Compostela. Pero iso non é o que a min me emociona, como podedes suponer. O que a min me apasiona destas festas é a tradición e exaltación do noso. Fálovos dos cabezudos e xigantes, fálovos do día do traxe galego, fálovos ata do torneo de chave, fálovos de cada praza e rúa da cidade cheas de música e vida durante 15 días, fálovos incluso do botellón no campillo e os grandes concertos na Quintana.

Pero sobre todo fálovos de sentimento picheleiro, de amor por Compostela, de disfrutar desde calquer lugar de Compostela dos Fogos do Apóstolo, de namorarse mentres paseas pola tardiña cun xeado escoitando a música que emana de cada rincón da cidade, de sentir cada pedra da zona vella coma se formase parte de min, de quedarse alucinado vendo as proxeccións calquer outro día na praza do Obradoiro… En xeral, de sentir os latexos do corazón da vella e bella Compostela.

Seguramente haxa festas moito mellores, divertidas, orixinais, enxebres e memorables; pero de seguro que ninguna me fai experimentar tantas emocións e amor por esta a miña cidade como é o Apóstolo. E asegurovos que non hai mellor sensación que contemplar o amencer do 25 de Xullo na Praza do Obradoiro contemplando a nosa fermosa catedral, xusto aquí, en Compostela.

– Pimpo
 . . .


Pese a que aquí me haga llamar Mr. Kyoto, yo nací en realidad en una tierra lejana plagada de mitos y leyendas que aparentemente nada tiene que ver con Japón: Galicia. Maltratada y sometida durante generaciones, Galicia consiguió mantener una parte importante de sí misma oculta en el corazón de la tierra; aferrada a sus raíces, esperando el momento oportuno para florecer. Uno nunca puede decir con certeza hacia donde su vida se encamina pero, en cambio, sí que puede conocer de dónde procede y, en ese sentido, los gallegos somos hasta cierto punto conscientes de esta realidad. 


La Iglesia lo intentó, la Guerra Civil también y seguida de ésta la dictadura franquista… pero ninguna consiguió nunca apagar el crepitar de la llama mágica que arde en las hogueras de San Juan o lo que sentimos en nuestro pecho cada vez que una pandereta suena en un festival al caer el sol. Es un eco que nos conecta con una parte profunda y casi salvaje de nosotros mismos que nos remonta a un pasado que se ha vuelto difuso por las nieblas del tiempo. Hablo, por si no había quedado claro, de la antigua tradición pagana de Samhain (a la que muchos conocéis como Halloween o Samaín).


Por supuesto, y al igual que con casi el resto de tradiciones, su esencia parece haberse diluido entre disfraces y golosinas pero yo hablo de lo que subyace; de lo que se oculta tras la máscara amparada por la oscuridad de la noche. De todos los días del año, exceptuando quizás el veinticuatro de junio, éste es el más mágico y poderoso de todos. Durante esta época es cuando el velo que separaba el mundo de los vivos y de los muertos se levantaba por unos instantes para permitir a los que ya no están con nosotros volver a casa. Es el tiempo de las brujas, de los antiguos dioses y de todo lo que acecha en las sombras. Pero esta brecha es, a su vez, una oportunidad de conectar con esa parte salvaje y misteriosa que ha estado soterrada durante generaciones bajo capas y capas de miedos y prejuicios. Esa parte que, de alguna manera, nos conecta con lo que fuimos y da forma a lo que podemos ser. Es el momento para vernos reflejados en las aguas del manantial y poder hablar con nuestros ancestros.


Algunos vestigios de las antiguas tradiciones pervivieron de una manera sutil (como cuando dejamos la mesa con los platos de la cena del primero de noviembre sin recoger para que los espíritus de nuestros seres queridos vuelvan una vez más para comer en familia); otras, en cambio, han sido rescatadas recientemente gracias a las películas (los disfraces, las calabazas, etc.). Lo que no cambia es que, de alguna manera, nosotros seguimos reverenciando a la  figura de la muerte, a la magia y a todo lo que nos conecta con lo que está más allá. Así ha sido siempre y, sinceramente, espero que así siga siendo.

– Mr. Kyoto









Comentarios