Recuerdos: Amigos
Alentejo, Portugal, abril de 2015,
catro amigos, un Renault Megane coupé tres portas, unha tenda de campaña e dúas
mudas. Así é como presentaría os medios nos que se produciu un dos moitos e bos
recordos con amizades varias. Quen me
coñece ben, sabe que non é o meu forte recordar con detalle momentos e
anécdotas pasadas a pesar de ter sido moitas delas os momentos de maior
plenitude que experimentei. É unha putada pero ás veces recordo mellor cando
Carlos I visitou A Coruña que un detalle que encumbre de grandeza un feliz
momento con amigos.
Cada noite era unha aventura para
catro rapaces que non podían permitirse andar alugando cada noite un espazo
para durmir de forma que a alternativa era atopar o lugar perfecto onde tirar a
nosa tenda de campaña sen ser descubertos para pasar a noite, cada unha era
unha odisea. Podería citar unha na que nos remataron axudando os bombeiros a
poñela nun céspede no medio da nada e ao lado dunha estrada... Pasados os días
e no medio do marabilloso Alentejo adentrámonos nunha zona de devesa á que
acceder co meganie cupe foi unha
ventura xa que desa defensa baixa a unha pick-up
que eran as máis habituais por alí había un mundo. Chegamos a unha zona de
pradaría que podería ser descrita polos escritores do Século de Ouro pola súa
beleza e fermosura. Alí decidimos instalarnos nunha noite que parecía
presentarse tranquila, o plan era espertar e marchar cedo antes de que nos
puidesen ver. A historia rematou cando espertamos entre sons que parecían ser
de ovellas, abrimos a tenda e un enorme rabaño
destes mamíferos rodeándonos dando a esa enorme finca un ton aínda máis
bucólico e parecendo esixir unha explicación. Días despois, noutra das nosas un
señor maior espertounos de mala gana ao estar ao lado dun pendello seu pero que
amable é a especie humana cando nos prestou unha mangueira para ducharnos alí
no medio da nada de camiño ao Algarve...
– Rucho
. . .
Llevo varios días pensando en un
recuerdo con esa familia que eliges y que no lleva tus genes, y miles de recuerdos
invaden mi memoria.
Todas esas yinkanas que hacíamos de
pequeños y decíamos ¨Esta vez sin
enfadarnos¨ pero todos sabíamos cómo iba a terminar: un grupo enfadado con
el otro porque ¨dijimos que no valía
poner pistas en el cementerio que nos da miedo ir¨, ¨y vosotros pusisteis pistas falsas que tampoco vale¨.
La de noches que pasamos en la
carretera de Bogajo viendo las lluvias de estrellas en verano, incluso ese
verano que tendría que estar en un autobús camino de Santiago pero allí estaba,
viendo las estrellas y arreglando el mundo con vosotros mientras el autobús
arrancaba a 80 km de allí. Y esos amaneceres desde el castillo. Es el mejor
amanecer del mundo sin dudar.
Las excursiones en bici de pueblo en
pueblo (o hasta donde cada uno podía llegar), las tardes en el río a 40º y los
viajes al vertedero (siempre había algo nuevo para la peña jajaja).
Las vueltas al pueblo por la noche
pero siempre en el sentido correcto, que sino a cierta persona le daba TOC. Por
no contar la de pipas y regalices que en todos estos veranos hemos comido.
Esas noches de verbena de pequeños que
hacíamos competiciones a ver quién aguantaba más. Y míranos ahora, a las 06:00
haciendo los espaguetis de desayuno para irnos a dormir la borrachera, aunque a
algunos nos dan las 09: 00 de la mañana y seguimos por ahí hablando de la vida.
Cuantas noches de adolescentes en el
Blues que se quedaban literalmente los pies pegados al suelo. Esas fiestas en
Viti cuando los taxis nos dejaban tirados no tienen precio. Los botellones al
lado de la fábrica de queso para que nadie nos viera con ese olor a nuestro
alrededor…
Y no olvidemos el día de la foto. Ese
es el día más importante de todo el verano, el día de ¨La Reina de los Angelotes¨, único día en el que nos ponemos
nuestras mejores galas y la mejor cara de resaca de la historia, con su
posterior cena por supuesto.
¿Y qué pasa ahora? Ahora pasa que
hemos crecido. Que cada uno tenemos nuestra vida. Que ya no son todos los
puentes, navidades, semana santa y verano juntos. Pero nada de eso importa,
porque la familia es lo que tiene, que nos queremos todavía más, y las
vacaciones en el trabajo siempre tienen que ser a principios de Agosto para
poder reunirnos aunque solo sean los 4 días de las fiestas.
Cada uno somos de un lugar diferente
de la Península. Cada uno con su ideología. Su forma de ver la vida. Pero nada
de eso nos importa. Porque somos la familia que desde enanos hemos creado.
Hay mucha gente que no me entiende.
Cuando hablo de mi familia de Salamanca: lo que es, lo que implica, todo lo que
hemos vivido…. No lo entienden. Porque es un sentimiento que no se comprende
tan fácilmente. Porque si no vives ¨El
pueblo¨ no te haces ni una pequeña idea de lo que es.
¨Son
mis amigos, en la calle pasábamos las horas. Son mis amigos, por encima de
todas las cosas¨. Si tuviera que resumir todo en una canción, esta es la
canción que nos representa. Esa canción que nada más sonar los primeros acordes
en la verbena hace que nos miremos, hagamos una piña y cantemos como si no
hubiera mañana. Porque Mafioso se nace, no se hace.
– Estraloque
. . .
Supoño que isto é, en parte, un adeus.
E é que ata as lembranzas máis bonitas coas túas amigas, ás veces vólvense un
pouco amargas. Máis de 15 anos de amizade, máis da metade da nosa vida. Pero
como ti dis, en ocasións as relacións enfríanse. Penso que cando se poñen
ganas, pódense manter pese á distancia e ás diferentes circunstancias persoais,
pero non estou aquí para buscar culpables. Quédome con todos eses
anos compartidos. Quédome coa túa ilusión cando nos dixeches que ías casar. E
coas bágoas que me caeron cando souben que ías ser nai. Que contenta me sentín
sempre de terte na miña vida. Mañá fai unha ano da túa voda. Non quixeches que
soubera moito máis de ti dende aquela, as túas razóns terás. Agora véxoo como a
oportunidade que tivemos para despedirnos da nosa amizade. E aínda que custara
aceptar que nos convertemos en estrañas a unha da outra, alégrome de ter vivido
tantas cousas ao teu carón.
– Chapi
. . .
Era o meu segundo verán traballando na
Costa Brava, e ese fin de semana eran as barracas alí, a festa maior de
Calonge. Para amenizar esa noite estaba un DJ moi coñecido na zona e, por se
fose pouco, chegaban dous dos meus mellores colegas de Santiago a Catalunya ese
día.
Comezamos cunhas cerveciñas na nosa
terraza con vistas ao mar, a noite prometía. Fomos responsabeis e decidimos
camiñar dous quilómetros no lugar de coller o coche despois de beber, e alí nos
plantamos, control dos Mossos na entrada e pra dentro.
Os meus compañeiros de traballo
comezaron a falar e a desfrutar da compañía dos picheleiros que bailaban a
ritmo de reggae e dub bebendo Estrella Damm coma se non houbese mañán.
No medio da noite comezamos a falar
cunhas rapazas que non eran da zona pero "viñan á festa". A conexión
foi tal que decidiron quedar con todos nos ata o remate da festa, que foi
arredor das 6 da mañán.
Sabendo que ás 10 tiñamos que
traballar pois decidimos facer o camiño de retorno ata a nosa casa pero...
" y los colegas de Samu? ". Eses dous personaxes que apenas levaban
12 horas en Girona xa desaparecerán da miña vista.
Non aparecían por ningures, polo que
decimos ir ata o noso piso e rezar para que estivesen alí esperando pero...non
foi así. Eran xa as 7 da mañá e non sabiamos nada deles, e os seus teléfonos
non tiñan batería, pero xa que en tres horas tiña que estar na praia
traballando decidín descansar un par de horas antes de almorzar. Deixei o móbil
co volume ao máximo por se me chamaban mais non houbo sorte.
Eran as 9:15, hora na que tódolos socorristas
nos levantábamos para facer o almorzo e a comida para levar ao traballo. Eu
seguía sen ter noticias cando, de repente, aparece unha compañeira andaluza que
sempre baixaba antes a mercar pan e sorprendeume dicindo "Samu, hay dos
chicos durmiendo en el jardín, uno en un banco y otro al lado de la
barbacoa", polo que decidín baixar polas escaleiras e si, alí estaban,
tirados á sombra sen camiseta e durmindo cómodamente a uns 30 graos que xa
había alí cada mañán.
Decidín metelos na miña cama mentres
estábamos traballando, non sen antes escoitar a súa historia do regreso á casa
sen facer uso do gps do móbil e sen coñecer o pobo.
Esas rapazas que coñeceramos alí
bailando fixéronlles de guías, camiñando pola autopista os moi temerarios ata
chegar ao noso xardín, lugar onde decidiron facer noite un par de
horas.
Esta anécdota rematou con final feliz,
como bos galegos viñeron a buscarme á saída do traballo ese día cunhas cervexas
(Estrella Galicia desta vez) xa que era sábado, e tamén tocaba volver a liar algunha
esa noite pero desta...xa escribirei outro día.
– Smaug
. . .
Podría dedicar estas líneas a hablar
de cualquier historia nocturna con ellos, mis amigos, podría hablar de cuando
intentamos levantar un coche en fin de año, de la infinidad de locales a los
que a algunos han vetado la entrada o de cuando una cámara le habló a David y
este huyó corriendo…
Pero lo que más me apetece es cerrar
los ojos, imaginarme un sábado a las 16h en las pistas, Morales y Alberto
acaban de llegar (¡Dios! ¡Cuánto tardan en cambiarse!), Plo sospechamos que nos
dejará en la estacada con una excusa de manual (cosa que habíamos previsto). En
un lado de la cancha Rucho, seguridad; Alberto, coraje; Brais, empaque;
Morales, magia; y yo, pasión. Al otro lado, Goriz, corazón; Samu, pechacancelas; Fidel, crack; Borja,
Zizou; y Arrivi, bota de oro. En la grada, atenta siempre, Laura.
Sigo con los ojos cerrados y soñando,
nos veo luchando cada pelota, sudando, divirtiéndonos y compitiendo juntos,
como dice nuestro lema: “medrando xuntos”. Vosotros sin duda os merecéis más
que nadie “las pachangas prohibidas”. Os quiero.
– Pimpo
. . .
Mi anécdota empieza conmigo y Efraim
subiéndonos a un coche. Creo que subimos los dos juntos desde el portal su casa
pero no puedo confirmarlo. Lo que sí recuerdo a la perfección es que él y yo
íbamos sentados detrás y que en la parte de delante estaban Xurxo y Castro, el
primero al volante y el segundo de copiloto. Nuestro destino era la casa de Plo
en Palmeira para pasar un fin de semana de finales de julio. Esa noche era la
inauguración de los Juegos Olímpicos de Londres 2012. Pero los Juegos, Palmeira
y el fin de semana fueron lo de menos, lo grandioso sucedió en ese coche.
Efraim y yo entramos en aquel cubículo
ignorando que habíamos cruzado el umbral a otro universo. Castro y Xurxo
cumplieron con lo estándares de cortesía: saludos y preguntas para ponerse al
día. La cosa no duró más de cinco minutos, enseguida volvieron a sus temas de
conversación, imagino que en el punto en el que lo había dejado antes de
nuestra llegada. El caso es que se pusieron a contar historias surrealistas en
contextos que solo a ellos les resultaban propios. Efraim y yo nos mirábamos
atónitos entre carcajadas mientras nuestros acompañantes relataban con
naturalidad anécdotas de peleas entre camioneros, pedidos de yogures que no
llegaban por alguna desgracia o balas perdidas que se jugaban la vida
conduciendo borrachos o buscando líos en discotecas de pueblo. El caso es que
en aquella larga conversación reaparecían constantemente elementos y personajes
que para ellos resultaban familiares pero que para el resto de mortales
resultaban desconocidos. Era su propia mitología, creada por y para ellos. Me
río yo de Tolkien.
Recordando aquel viaje Efraim me dijo
una vez que no se imaginaba a Xurxo o Castro viviendo fuera de Galicia. Que lo
suyo estaba tan arraigado a la tierra que habían desarrollado un lenguaje
propio que no encajaría en ningún otro lugar y le di la razón. Actualmente
Castro lleva ya más de cinco años viviendo en Madrid. Las vueltas que da la
vida, supongo. Sigo creyendo que el resumen perfecto de su persona está en el
comienzo y el final de aquel viaje de fin de semana: empezó en el coche
contando historias con Xurxo y terminó imitando a un gitano a gritos por las
calles de Ribeira. Fue una bonita mañana de verano.
– Stephen Dedalus
. . .
No puedo. No puedo elegir un solo
recuerdo. Ni puedo elegir un solo amigo ni quedarme con una sola historia o una
sola carcajada.
Tampoco puedo olvidar los juegos de
espías por Santiago adelante ni los pianos imaginarios en la Alameda por la
noche. O dejar de lado esos GIFs de un corto fin de semana en Ourense, las
cucharadas de Nocilla y las palomas vengativas. Ni siquiera esas clases de
instituto llenas de risas y de sms gratuitos con las “Horas Felices” de
Movistar.
Vale que nos pasamos cuando nos
teñimos el pelo en la bañera de casa. Y que se nos fue de las manos cuando “robamos”
fotos por Bluetooth. Hasta reconozco que era demasiado lo de enviarte vídeos de
miedo camuflados durante todo un cuatrimestre…
Pero… y las risas, ¿qué? Porque admitamos
que las risas merecían la pena.
Mereció la pena ese glorioso 2013 para
tatuarnos. Merecieron la pena todas esas mañanas en nuestra mesa debajo de las
escaleras antes incluso de que saliera el Sol. Merecieron la pena todas esas
veces que mandamos a paseo a Patry Jordan y nos sentamos a tomar un café… con
doble de azúcar.
Porque ¿quién podría haberse imaginado
que nos iba a salir bien lo de componer con sonidos de gallinas? O que el
lenguaje zombi era la clave para nuestros proyectos de Estrategias de
Comunicación Publicitarias. ¿Quién iba a decir que la choni y la chunga iban a
terminar siendo amigas?
Esas estupideces que marcan un antes y
un después en relaciones que se fortalecen con el tiempo y con las desgracias.
Sobre todo con las desgracias. Con las que lloramos y reímos a partes iguales.
Y qué bien se nos da.
Ojalá pudiese unir a ese cuarteto
imposible y ver qué sale de ahí… reto anotado en mi lista de tareas pendientes.
Pero de momento solo me queda una cosa
por añadir…
Just imagine.
– Luciernagueando
. . .
Me ha llevado un tiempo filtrar todos
los buenos recuerdos para encontrar alguno más especial que el resto. Por
suerte tengo bastantes personas a los que considero amigas, por lo que escoger
una sola historia para compartir me parecería injusto para la gran cantidad de
ellas que me abordan simplemente pasando lista mentalmente de toda esa gente.
Pero tengo claro quiénes tienen que ser los protagonistas de mi relato, no solo
porque son las personas con las que más momentos he vivido, son mi familia, no
de sangre pero si de corazón. Después de mucho barrenar la elección se debatía
entre dos recuerdos, pero gracias a uno de los miembros de esta familia
disfuncional, me he decantado por uno; uno que viene a raíz del otro, el cual
Pimpo describe con claridad un poco más arriba.
Me tengo que remontar a 2005. Por
aquel entonces yo era de los mayores y solo tenía 14 años, así que ya os podéis
imaginar el nivel de madurez que había en el grupo. Pues allí estábamos,
dispuestos a crear nuestro propio equipo, nuestra seña de identidad, nuestro
escudo de familia: el Media Lúa. Al principio fue todo demasiado burocrático y
trabajoso para un grupo de chavales que lo único que querían era formar un
equipo con el que competir con otros equipos después de años, muchos años, jugando
entre ellos. Y por fin, llegó el gran día; y para redondearlo jugábamos “en
casa”, ya que el pabellón donde jugaríamos el primer partido oficial era el más
cercano a nuestro barrio. Pero eso no fue la única sorpresa del día… en el
equipo contrario jugaba uno de los nuestros que llevaba tiempo sin bajar, por
lo que no conocía la formación del equipo. Desgraciadamente para él y
afortunadamente para nosotros, el Media Lúa empezó su andadura con victoria por
3-0.
Esta historia es importante para mí,
ya que no es solo un equipo. Es nuestro equipo, mío y de mis amigos, nuestro
esfuerzo lo levantó; nuestros hermanos pequeños lo mantuvieron vivo cuando por
edad nosotros no podíamos seguir. Y más de la mitad de los miembros originales
seguimos a día de hoy vistiendo la camiseta azul con el gato en el pecho,
después de unos años en barbecho. Y hoy por hoy nuestro capitán curiosamente,
fue el nuestro primer goleador.
“Dende as pistas do barrio, para
asaltar o estadio”.

Comentarios
Publicar un comentario