Recuerdos: Amigos


Alentejo, Portugal, abril de 2015, catro amigos, un Renault Megane coupé tres portas, unha tenda de campaña e dúas mudas. Así é como presentaría os medios nos que se produciu un dos moitos e bos recordos con amizades varias.  Quen me coñece ben, sabe que non é o meu forte recordar con detalle momentos e anécdotas pasadas a pesar de ter sido moitas delas os momentos de maior plenitude que experimentei. É unha putada pero ás veces recordo mellor cando Carlos I visitou A Coruña que un detalle que encumbre de grandeza un feliz momento con amigos.

Cada noite era unha aventura para catro rapaces que non podían permitirse andar alugando cada noite un espazo para durmir de forma que a alternativa era atopar o lugar perfecto onde tirar a nosa tenda de campaña sen ser descubertos para pasar a noite, cada unha era unha odisea. Podería citar unha na que nos remataron axudando os bombeiros a poñela nun céspede no medio da nada e ao lado dunha estrada... Pasados os días e no medio do marabilloso Alentejo adentrámonos nunha zona de devesa á que acceder co meganie cupe foi unha ventura xa que desa defensa baixa a unha pick-up que eran as máis habituais por alí había un mundo. Chegamos a unha zona de pradaría que podería ser descrita polos escritores do Século de Ouro pola súa beleza e fermosura. Alí decidimos instalarnos nunha noite que parecía presentarse tranquila, o plan era espertar e marchar cedo antes de que nos puidesen ver. A historia rematou cando espertamos entre sons que parecían ser de ovellas, abrimos a tenda e un enorme rabaño  destes mamíferos rodeándonos dando a esa enorme finca un ton aínda máis bucólico e parecendo esixir unha explicación. Días despois, noutra das nosas un señor maior espertounos de mala gana ao estar ao lado dun pendello seu pero que amable é a especie humana cando nos prestou unha mangueira para ducharnos alí no medio da nada de camiño ao Algarve...

– Rucho

. . . 

Llevo varios días pensando en un recuerdo con esa familia que eliges y que no lleva tus genes, y miles de recuerdos invaden mi memoria.

Todas esas yinkanas que hacíamos de pequeños y decíamos ¨Esta vez sin enfadarnos¨ pero todos sabíamos cómo iba a terminar: un grupo enfadado con el otro porque ¨dijimos que no valía poner pistas en el cementerio que nos da miedo ir¨, ¨y vosotros pusisteis pistas falsas que tampoco vale¨.

La de noches que pasamos en la carretera de Bogajo viendo las lluvias de estrellas en verano, incluso ese verano que tendría que estar en un autobús camino de Santiago pero allí estaba, viendo las estrellas y arreglando el mundo con vosotros mientras el autobús arrancaba a 80 km de allí. Y esos amaneceres desde el castillo. Es el mejor amanecer del mundo sin dudar. 

Las excursiones en bici de pueblo en pueblo (o hasta donde cada uno podía llegar), las tardes en el río a 40º y los viajes al vertedero (siempre había algo nuevo para la peña jajaja).

Las vueltas al pueblo por la noche pero siempre en el sentido correcto, que sino a cierta persona le daba TOC. Por no contar la de pipas y regalices que en todos estos veranos hemos comido.

Esas noches de verbena de pequeños que hacíamos competiciones a ver quién aguantaba más. Y míranos ahora, a las 06:00 haciendo los espaguetis de desayuno para irnos a dormir la borrachera, aunque a algunos nos dan las 09: 00 de la mañana y seguimos por ahí hablando de la vida.

Cuantas noches de adolescentes en el Blues que se quedaban literalmente los pies pegados al suelo. Esas fiestas en Viti cuando los taxis nos dejaban tirados no tienen precio. Los botellones al lado de la fábrica de queso para que nadie nos viera con ese olor a nuestro alrededor…

Y no olvidemos el día de la foto. Ese es el día más importante de todo el verano, el día de ¨La Reina de los Angelotes¨, único día en el que nos ponemos nuestras mejores galas y la mejor cara de resaca de la historia, con su posterior cena por supuesto.

¿Y qué pasa ahora? Ahora pasa que hemos crecido. Que cada uno tenemos nuestra vida. Que ya no son todos los puentes, navidades, semana santa y verano juntos. Pero nada de eso importa, porque la familia es lo que tiene, que nos queremos todavía más, y las vacaciones en el trabajo siempre tienen que ser a principios de Agosto para poder reunirnos aunque solo sean los 4 días de las fiestas. 

Cada uno somos de un lugar diferente de la Península. Cada uno con su ideología. Su forma de ver la vida. Pero nada de eso nos importa. Porque somos la familia que desde enanos hemos creado. 

Hay mucha gente que no me entiende. Cuando hablo de mi familia de Salamanca: lo que es, lo que implica, todo lo que hemos vivido…. No lo entienden. Porque es un sentimiento que no se comprende tan fácilmente. Porque si no vives ¨El pueblo¨ no te haces ni una pequeña idea de lo que es.

¨Son mis amigos, en la calle pasábamos las horas. Son mis amigos, por encima de todas las cosas¨. Si tuviera que resumir todo en una canción, esta es la canción que nos representa. Esa canción que nada más sonar los primeros acordes en la verbena hace que nos miremos, hagamos una piña y cantemos como si no hubiera mañana. Porque Mafioso se nace, no se hace.


– Estraloque

. . .

Supoño que isto é, en parte, un adeus. E é que ata as lembranzas máis bonitas coas túas amigas, ás veces vólvense un pouco amargas. Máis de 15 anos de amizade, máis da metade da nosa vida. Pero como ti dis, en ocasións as relacións enfríanse. Penso que cando se poñen ganas, pódense manter pese á distancia e ás diferentes circunstancias persoais, pero non  estou aquí para buscar culpables. Quédome con todos eses anos compartidos. Quédome coa túa ilusión cando nos dixeches que ías casar. E coas bágoas que me caeron cando souben que ías ser nai. Que contenta me sentín sempre de terte na miña vida. Mañá fai unha ano da túa voda. Non quixeches que soubera moito máis de ti dende aquela, as túas razóns terás. Agora véxoo como a oportunidade que tivemos para despedirnos da nosa amizade. E aínda que custara aceptar que nos convertemos en estrañas a unha da outra, alégrome de ter vivido tantas cousas ao teu carón.

– Chapi

. . .

Era o meu segundo verán traballando na Costa Brava, e ese fin de semana eran as barracas alí, a festa maior de Calonge. Para amenizar esa noite estaba un DJ moi coñecido na zona e, por se fose pouco, chegaban dous dos meus mellores colegas de Santiago a Catalunya ese día.
Comezamos cunhas cerveciñas na nosa terraza con vistas ao mar, a noite prometía. Fomos responsabeis e decidimos camiñar dous quilómetros no lugar de coller o coche despois de beber, e alí nos plantamos, control dos Mossos na entrada e pra dentro.

Os meus compañeiros de traballo comezaron a falar e a desfrutar da compañía dos picheleiros que bailaban a ritmo de reggae e dub bebendo Estrella Damm coma se non houbese mañán.

No medio da noite comezamos a falar cunhas rapazas que non eran da zona pero "viñan á festa". A conexión foi tal que decidiron quedar con todos nos ata o remate da festa, que foi arredor das 6 da mañán.

Sabendo que ás 10 tiñamos que traballar pois decidimos facer o camiño de retorno ata a nosa casa pero... " y los colegas de Samu? ". Eses dous personaxes que apenas levaban 12 horas en Girona xa desaparecerán da miña vista.

Non aparecían por ningures, polo que decimos ir ata o noso piso e rezar para que estivesen alí esperando pero...non foi así. Eran xa as 7 da mañá e non sabiamos nada deles, e os seus teléfonos non tiñan batería, pero xa que en tres horas tiña que estar na praia traballando decidín descansar un par de horas antes de almorzar. Deixei o móbil co volume ao máximo por se me chamaban mais non houbo sorte.

Eran as 9:15, hora na que tódolos socorristas nos levantábamos para facer o almorzo e a comida para levar ao traballo. Eu seguía sen ter noticias cando, de repente, aparece unha compañeira andaluza que sempre baixaba antes a mercar pan e sorprendeume dicindo "Samu, hay dos chicos durmiendo en el jardín, uno en un banco y otro al lado de la barbacoa", polo que decidín baixar polas escaleiras e si, alí estaban, tirados á sombra sen camiseta e durmindo cómodamente a uns 30 graos que xa había alí cada mañán. 

Decidín metelos na miña cama mentres estábamos traballando, non sen antes escoitar a súa historia do regreso á casa sen facer uso do gps do móbil e sen coñecer o pobo.

Esas rapazas que coñeceramos alí bailando fixéronlles de guías, camiñando pola autopista os moi temerarios ata chegar ao  noso xardín, lugar onde decidiron facer noite un par de horas.

Esta anécdota rematou con final feliz, como bos galegos viñeron a buscarme á saída do traballo ese día cunhas cervexas (Estrella Galicia desta vez) xa que era sábado, e tamén tocaba volver a liar algunha esa noite pero desta...xa escribirei outro día.

– Smaug

. . .

Las pachangas prohibidas

Podría dedicar estas líneas a hablar de cualquier historia nocturna con ellos, mis amigos, podría hablar de cuando intentamos levantar un coche en fin de año, de la infinidad de locales a los que a algunos han vetado la entrada o de cuando una cámara le habló a David y este huyó corriendo…

Pero lo que más me apetece es cerrar los ojos, imaginarme un sábado a las 16h en las pistas, Morales y Alberto acaban de llegar (¡Dios! ¡Cuánto tardan en cambiarse!), Plo sospechamos que nos dejará en la estacada con una excusa de manual (cosa que habíamos previsto). En un lado de la cancha Rucho, seguridad; Alberto, coraje; Brais, empaque; Morales, magia; y yo, pasión. Al otro lado, Goriz, corazón;  Samu, pechacancelas; Fidel, crack; Borja, Zizou; y Arrivi, bota de oro. En la grada, atenta siempre, Laura. 

Sigo con los ojos cerrados y soñando, nos veo luchando cada pelota, sudando, divirtiéndonos y compitiendo juntos, como dice nuestro lema: “medrando xuntos”. Vosotros sin duda os merecéis más que nadie “las pachangas prohibidas”. Os quiero.

– Pimpo

. . .

Mi anécdota empieza conmigo y Efraim subiéndonos a un coche. Creo que subimos los dos juntos desde el portal su casa pero no puedo confirmarlo. Lo que sí recuerdo a la perfección es que él y yo íbamos sentados detrás y que en la parte de delante estaban Xurxo y Castro, el primero al volante y el segundo de copiloto. Nuestro destino era la casa de Plo en Palmeira para pasar un fin de semana de finales de julio. Esa noche era la inauguración de los Juegos Olímpicos de Londres 2012. Pero los Juegos, Palmeira y el fin de semana fueron lo de menos, lo grandioso sucedió en ese coche.

Efraim y yo entramos en aquel cubículo ignorando que habíamos cruzado el umbral a otro universo. Castro y Xurxo cumplieron con lo estándares de cortesía: saludos y preguntas para ponerse al día. La cosa no duró más de cinco minutos, enseguida volvieron a sus temas de conversación, imagino que en el punto en el que lo había dejado antes de nuestra llegada. El caso es que se pusieron a contar historias surrealistas en contextos que solo a ellos les resultaban propios. Efraim y yo nos mirábamos atónitos entre carcajadas mientras nuestros acompañantes relataban con naturalidad anécdotas de peleas entre camioneros, pedidos de yogures que no llegaban por alguna desgracia o balas perdidas que se jugaban la vida conduciendo borrachos o buscando líos en discotecas de pueblo. El caso es que en aquella larga conversación reaparecían constantemente elementos y personajes que para ellos resultaban familiares pero que para el resto de mortales resultaban desconocidos. Era su propia mitología, creada por y para ellos. Me río yo de Tolkien.

Recordando aquel viaje Efraim me dijo una vez que no se imaginaba a Xurxo o Castro viviendo fuera de Galicia. Que lo suyo estaba tan arraigado a la tierra que habían desarrollado un lenguaje propio que no encajaría en ningún otro lugar y le di la razón. Actualmente Castro lleva ya más de cinco años viviendo en Madrid. Las vueltas que da la vida, supongo. Sigo creyendo que el resumen perfecto de su persona está en el comienzo y el final de aquel viaje de fin de semana: empezó en el coche contando historias con Xurxo y terminó imitando a un gitano a gritos por las calles de Ribeira. Fue una bonita mañana de verano.

– Stephen Dedalus

. . .

No puedo. No puedo elegir un solo recuerdo. Ni puedo elegir un solo amigo ni quedarme con una sola historia o una sola carcajada.

Tampoco puedo olvidar los juegos de espías por Santiago adelante ni los pianos imaginarios en la Alameda por la noche. O dejar de lado esos GIFs de un corto fin de semana en Ourense, las cucharadas de Nocilla y las palomas vengativas. Ni siquiera esas clases de instituto llenas de risas y de sms gratuitos con las “Horas Felices” de Movistar.

Vale que nos pasamos cuando nos teñimos el pelo en la bañera de casa. Y que se nos fue de las manos cuando “robamos” fotos por Bluetooth. Hasta reconozco que era demasiado lo de enviarte vídeos de miedo camuflados durante todo un cuatrimestre… 

Pero… y las risas, ¿qué? Porque admitamos que las risas merecían la pena.

Mereció la pena ese glorioso 2013 para tatuarnos. Merecieron la pena todas esas mañanas en nuestra mesa debajo de las escaleras antes incluso de que saliera el Sol. Merecieron la pena todas esas veces que mandamos a paseo a Patry Jordan y nos sentamos a tomar un café… con doble de azúcar.

Porque ¿quién podría haberse imaginado que nos iba a salir bien lo de componer con sonidos de gallinas? O que el lenguaje zombi era la clave para nuestros proyectos de Estrategias de Comunicación Publicitarias. ¿Quién iba a decir que la choni y la chunga iban a terminar siendo amigas?

Esas estupideces que marcan un antes y un después en relaciones que se fortalecen con el tiempo y con las desgracias. Sobre todo con las desgracias. Con las que lloramos y reímos a partes iguales. Y qué bien se nos da.

Ojalá pudiese unir a ese cuarteto imposible y ver qué sale de ahí… reto anotado en mi lista de tareas pendientes. 

Pero de momento solo me queda una cosa por añadir…

Just imagine.

– Luciernagueando

. . .

Me ha llevado un tiempo filtrar todos los buenos recuerdos para encontrar alguno más especial que el resto. Por suerte tengo bastantes personas a los que considero amigas, por lo que escoger una sola historia para compartir me parecería injusto para la gran cantidad de ellas que me abordan simplemente pasando lista mentalmente de toda esa gente. Pero tengo claro quiénes tienen que ser los protagonistas de mi relato, no solo porque son las personas con las que más momentos he vivido, son mi familia, no de sangre pero si de corazón. Después de mucho barrenar la elección se debatía entre dos recuerdos, pero gracias a uno de los miembros de esta familia disfuncional, me he decantado por uno; uno que viene a raíz del otro, el cual Pimpo describe con claridad un poco más arriba.

Me tengo que remontar a 2005. Por aquel entonces yo era de los mayores y solo tenía 14 años, así que ya os podéis imaginar el nivel de madurez que había en el grupo. Pues allí estábamos, dispuestos a crear nuestro propio equipo, nuestra seña de identidad, nuestro escudo de familia: el Media Lúa. Al principio fue todo demasiado burocrático y trabajoso para un grupo de chavales que lo único que querían era formar un equipo con el que competir con otros equipos después de años, muchos años, jugando entre ellos. Y por fin, llegó el gran día; y para redondearlo jugábamos “en casa”, ya que el pabellón donde jugaríamos el primer partido oficial era el más cercano a nuestro barrio. Pero eso no fue la única sorpresa del día… en el equipo contrario jugaba uno de los nuestros que llevaba tiempo sin bajar, por lo que no conocía la formación del equipo. Desgraciadamente para él y afortunadamente para nosotros, el Media Lúa empezó su andadura con victoria por 3-0.

Esta historia es importante para mí, ya que no es solo un equipo. Es nuestro equipo, mío y de mis amigos, nuestro esfuerzo lo levantó; nuestros hermanos pequeños lo mantuvieron vivo cuando por edad nosotros no podíamos seguir. Y más de la mitad de los miembros originales seguimos a día de hoy vistiendo la camiseta azul con el gato en el pecho, después de unos años en barbecho. Y hoy por hoy nuestro capitán curiosamente, fue el nuestro primer goleador.

“Dende as pistas do barrio, para asaltar o estadio”.

– FanPic




Comentarios